Ga ik op kamers?

De zon schijnt en ik fiets. Echt. Niet zonder reden hoor, want ik ben onderweg naar huis. Ik heb gewerkt. Gezien de gebrekkige infrastructuur bij mij in de buurt, fiets ik vanaf de bushalte terug naar huis. Ik had natuurlijk ook vanaf werk naar huis kunnen fietsen, maar dat deed ik niet. Toen niet. Nooit niet. Terwijl ik met mijn ene hand mijn relatief grote telefoon uit mijn broekzak probeer te vissen, hou ik mijn andere hand aan het stuur en slinger ik wat over het fietspad. Ik zou op de weg moeten letten, maar mijn gedachten besluiten een eigen leven te leiden. Omdat ik geen zin heb om over heftige levensvragen te filosoferen, geef ik mezelf niet de kans om er ook maar één te beantwoorden. Inmiddels heb ik mijn telefoon te pakken. Onhandig toets ik mijn toegangscode in, zoek ik voor die paar minuten dat ik fiets een leuk liedje en besluit ik de Facebook app aan te tikken.

Lezen over het ‘perfecte’ leven van anderen is tenslotte altijd geruststellend als je het zelf even niet meer weet. Haha, natuurlijk niet. Desalniettemin besluit ik het een en ander te liken. De meeste dingen vind ik oprecht leuk, over andere dingen heb ik mijn bedenkingen. Ik like een video waarin iemand op een stoel springt, valt en zichzelf pijn doet en ik geef iemand een medelijdenlike. Zo veel moeite voor slechts twee likes is ook niet wat diegene in gedachten had toen het bericht de wereld in werd gestuurd.

Ik scrol en like wat, zonder eigenlijk echt te lezen. Toch grijpen sommige dingen mijn aandacht. De één koopt een huis, de ander trouwt, een ander is aan het backpacken. “En ik dan?”, bedenk ik me als ik nog steeds over het fietspad slinger, onderweg naar huis, over een dijk tussen de weilanden. Zoals u weet, hou ik er niet van over mijn toekomst na te denken. Ik besluit dan ook dat ik misschien maar eens minder moet denken en meer moet doen. Het lukt me gek genoeg om die gedachte ruim anderhalve week vast te houden, tot ik tijdens het eten ineens het gesprek van mijn ouders onderbreek met de zin: “Moet ik nou ook niet iets gaan doen met mijn leven?”.

Lekker heftige geformuleerd weer. Want eerlijk, zo erg is het nou ook weer niet met me gesteld. Ik ben blij met mijn leven. Ik ben onlangs afgestudeerd, begin aan een vervolgstudie, heb hartstikke leuk werk en heb zo nu en dan ook nog (voor mijn doen genoeg, echt, geloof me maar) een sociaal leven. Voor u in paniek raakt en zich afvraagt of het wel goed met me gaat, ik zal mijn heftig geformuleerde zin in normale mensen taal vertalen: “Wordt het niet eens tijd voor iets nieuws?”. Of nog ietsje minder abstract: “Wordt het niet eens tijd dat ik uit huis ga?”. Eigenlijk probeerde ik er dus mee te zeggen dat ik het ineens wel zie zitten om op kamers te gaan. In Rotterdam, want dat is momenteel de meest logische optie.

Voordat iedereen begint te panikeren (u weet hoe dat gaat): ik ga niet nu op kamers. Het is niet dat ik as we speak de verhuisdozen aan het inpakken ben, of een kledingkast in elkaar sta te timmeren. Het lijkt me in ieder geval hartstikke leuk. En fijn. Hoe heerlijk moet het zijn als je gewoon ‘even’ boodschappen kunt halen. En o, als je gewoon ‘even’ de bus, trein of metro neemt, in plaats van dat je een uur staat de verkleumen bij de bushalte omdat je geen aansluiting hebt.

Tijd om te oriënteren dus, want daar hou ik van. Wat moet ik regelen? Wat heb ik nodig en wat heb ik al of kan ik bij mijn ouders bietsen? Die hebben vast nog wel ergens extra handdoeken, borden, pannen of wat dan ook liggen. Verder is het ook wel belangrijk om na te denken hoe ik dan wil gaan wonen. In een huis, dat mag duidelijk zijn. Maar met wie? Of ga ik alleen? En natuurlijk ook, want dat ben ik: Wil ik dit echt?Afijn, laat ik eerst mijn weg maar eens vinden op de universiteit. En ondanks dat ik nog niet meteen ga: tips zijn altijd welkom hoor. Waar moet ik rekening mee houden? Waar is het leuk?

One Reply to “Ga ik op kamers?”

  1. Tip: zorg dat je ruimer budget hebt dan je denkt te gaan uitgeven. Er komt altijd meer bij dan je denkt, ik was bijvoorbeeld even vergeten dat je ook gemeentelijke belastingen betaald per jaar, dus zorg dat je altijd een buffer achter de hand hebt!

Geef een reactie