Guusje groeit

Guusje is inmiddels pakweg elf weken. En ze groeit! Logisch, natuurlijk, maar tegelijkertijd ook jammer. Helaas, ze blijft niet voor altijd zo klein als ze was toen ze haar eerste stappen op Achthuizense bodem zette. Onze Guus vervangt Bailey niet. Die zijn we overigens ook nog lang niet vergeten. Nou en Guus, die kunnen we natuurlijk niet vergeten. Nooit. Geen minuut, want dan hangt ze al aan je broekspijp. Of je mouw.

Slaapt Guus? Oh, stil dan

Guus is nog altijd even terror als eerst. Als ze niet in de gordijnen hangt, vreet ze aan het tafelkleed. Als ze de oplader van mijn iPhone niet te pakken heeft, ligt ze vast ergens aan een stoel- of tafelpoot te kauwen. Als we het er thuis over hebben dat ze ooit groter gaat worden en minder druk zal zijn, zeg ik af en toe dat ik dat nu al merk. Niet alleen dat ze groter wordt, maar ook dat ze minder druk is. Dat laatste lieg ik natuurlijk, Guus is nog altijd even druk als eerst. Zodra haar ogen ’s ochtends – of op een ander willekeurig moment op de dag – open gaan, vliegt ze door de woonkamer. Verder ploft ze zo nu en dan neer op de bank. Als ze dan rustig ligt, hangt mijn iPhone gelijk voor haar gezicht. SCHATTIG! Ondanks dat, zijn we blij als ze zo nu en dan even slaapt. ‘Slaapt ze?’, vraagt mijn moeder dan aan me, als ik de kamer binnenstap en Guus een tijdje niks van zich laat horen. Zodra ik besef dat ze écht even slaapt, loop ik heel voorzichtig door de kamer. Blijf alsjeblieft slapen, dan hebben we eventjes rust. En niet alleen wij, Quinty ook.

Attack!

Weten jullie dat, wie Quinty is? Misschien niet. Ik heb het namelijk vrijwel altijd alleen over Bailey en Guusje. Quinty is onze Mini Maltezer. Een Maltezer, maar ja, dan dus mini. Een keffertje. Wel een lief keffertje hoor. Hij is de ‘grote broer’ van Guusje (Ik moet hiermee stoppen, het wordt nu té, hè? Honden familierollen toekennen vind ik altijd een beetje gek). Guusje is alleen ietsje te wild voor Quinty, met als resultaat: drama in huis. Honden schijnen onderling de rangorde te moeten bepalen. Dat duurt bij ons in huis nu al een week of drie. Afgelopen week sprong Guus als een soort van adelaar bovenop Quinty. Boem. Honden moeten dat soort dingen onderling uitvechten (letterlijk dus). Als het te gek wordt grijpen we in en anders laten we ze hun gang gaan. En het gaat nu beter dan eerst.

We proberen Guusje wél goed op te voeden

Bailey luisterde in principe niet en Quinty doet het niet veel beter. Met Guus willen we het toch anders gaan doen. Ze kan al zitten. En liggen. O, en ze kan naar een kluifje staren zonder het gelijk uit je handen te pakken. Dat klinkt wel goed, toch?

Update: Guusje’s modellencarrière

In de eerste update schreef ik dat Guus het heerlijk vindt om te poseren voor de camera. Dit is nog steeds zo. Heerlijk, vind ik het, om de fotorol van mijn telefoon schaamteloos vol te schieten als ze ligt te slapen. Of als ze wakker is. Of als ze half wakker is. Afijn, altijd dus. Het komt tegenwoordig dan ook met enige regelmaat voor dat ik geen foto’s meer kan maken van andere dingen, omdat mijn geheugen vol is. Gek genoeg vraag ik me dan nog altijd af hoe dat komt. Waar besteed ik die ruimte toch aan, hè? Als ik vervolgens mijn fotomapje open weet ik het weer. Guusje. Soms vraag ik me dan ook af of het niet too much is. Nee toch? Puppyfoto’s mogen altijd. Ik deel er daarom ook graag nog een paar met jullie.

 

image1-4 image2

Geef een reactie