Meet: Guusje

Een paar weken terug namen we als gezin afscheid van onze lieve schat Bailey. Bailey was onze elfjarige zwarte labrador. Een schat van een beest. Een paar maanden geleden begon hij te kwakkelen; het abces op zijn kop werd groter en bleek uiteindelijk een tumor aan zijn zenuwklier te zijn.  De tumor werd operatief verwijder en na de operatie ging hij steeds meer achteruit. Hij wilde niet meer eten en niet meer drinken. We verloren de hoop, het ging niet goed met hem. Een paar dagen later namen we afscheid. Een hele verdrietige bedoeling. Hoewel mijn moeder me er altijd al voor waarschuwde, had ik niet verwacht dat het zo’n emotioneel wrak van me zou maken, als dat het deed.

 

DSC_3917

 

Een paar weken later was ze daar, Guusje, onze blonde labrador. Guusje zou een deel van dát wat Bailey met zich meenam, terugbrengen bij ons in huis. Het lieve, nieuwsgierige en bovenal enthousiaste karakter van een labrador. Ik merk aan mezelf dat dat was wat ik in de tijd zonder labrador miste. Tegelijkertijd waren we onszelf ervan bewust dat we ons voor moesten bereiden op een hondje dat de boel op stelten kwam zetten. Guusje was namelijk tien weken toen ze op zondag 1 maart haar eerste stappen bij ons in huis zette.

‘Naamloze hond, ga eens zitten’
Toen Guusje bij kwam ons wonen, had ze nog geen naam. ‘Dat laten we aan jullie over’, hadden de vorige ‘ouders’ van Guusje tegen ons gezegd. Een lastige keuze, waar vooral ík het druk mee scheen te hebben. Bailey was een reu, dus wanneer je dan over een future dog denkt, denk je logischerwijs ook in mannelijke vorm. Ik had mijn ouders dan ook al timide gepusht naar het feit dat onze nieuwe hond Teun moest gaan heten. Maar goed, een vrouwelijke hond Teun noemen, klinkt niet. Teuntje vonden we ook niet leuk. Diverse namen passeerden de revue. Marie, Pleuntje, Zus en uiteindelijk Guusje. De naamloze hond had een naam. Een leuke naam ook, toch? ‘Guusje, kom!’ ‘Guus, doe eens rustig!’ ‘GUUUUUS!!!!’. Ja, klinkt lekker.

‘Terrorpuppy’
Puppy’s zijn lief. Ze huppelen, springen en happen. Vooral in dat laatste is Guusje bijzonder goed. Guusje is een terrorpuppy. Een soort alligator. Ze heeft haar bek open en zodra er iets langs, of in gaat (handen, tafelkleden, tafelpoten, iPhones…) doet ze hem dicht. Hebbes! Weer een paar krassen op mijn arm. Maar Guusje mag dat, want ze is een puppy. Toch is het af en toe wel weer wennen. Als ik ‘puppy duty’ heb en op Guusje moet letten, krijgt ze soms ook van die terroraanvullen. Een ieder die mij kent, weet dat ik over het algemeen bang ben voor honden (en katten, en vogels, en insecten – maar dat terzijde). Voor mij is het dan soms ook rustig om kalm te blijven, als ze aan mijn mouw hangt en niet loslaat, of wanneer ze als een dolle stier door de kamer rent en zo nu en dan een iPhone kabel, etensbak of wat dan ook meeneemt onderweg. Maar Guusje is een puppy, dus Guusje mag dat. Alhoewel, we willen natuurlijk wel dat ze ook eens gaat luisteren – daar zijn we (vooral mijn moeder) druk mee bezig.

Guusje Kroes
Ook heel fijn: Guusje hartje iPhones. Thank god. Ze wordt opgevoed met de cameralens in haar snufferd. Ze is hier gelukkig helemaal niet bang voor. Guus is fotogeniek en ik werk druk aan haar modellencarrière. Is het geen liefje?

guuske

One Reply to “Meet: Guusje”

  1. Toen ik de foto’s op Facebook zag werd ik gelijk jaloers haha, super schattig!

Geef een reactie