Was lezen maar één van mijn hobby’s

Een vreselijk gevoel vind ik het: jaloers zijn op iemand die aandachtig en ontspannen een boek zit te lezen. En het ergste is, het soort mensen dat rustig een boekje gaat zitten lezen, zit overal. In het openbaar vervoer, op school, zelfs thuis. Overal. Er bestaan mensen die serieus over het concentratievermogen beschikken om een boek te pakken en dat in één ruk uit te lezen. Waarom lukt mij dat niet? Het lijkt me heerlijk.

Als het maar mooi in de boekenkast staat
Eigenlijk gaat het in mijn geval vrijwel gelijk al fout. Ik vind het überhaupt al lastig om te bepalen welk boek ik wil gaan lezen. Meestal kijk ik hier thuis in de kast, of koop ik een boek ‘dat ik nog even wil lezen vóór de film uitkomt’. Voor de film uitkomt. Juist, ain’t gonna happen. Negen van de tien keer besluit ik uiteindelijk tóch de film te kijken en het boek niet meer te lezen, want dat duurt me te lang. Dit gebeurde onder andere bij The Hungergames en The Fault in Our Stars. Het ergste is dat ik deze boeken wél heb gekocht. Gekocht, dus ik heb er geld aan uitgegeven. Geld dat ik nu dus eigenlijk heb weggegooid. Maar hé, wat geef ik erom, staat later vast hartstikke enig in mijn boekenkast. Dat is eigenlijk ook een reden waarom ik boeken koop. Ik ben écht het type mens dat boeken koopt omdat ze er interessant, leuk of mooi uitzien. Ik wil later een boekenkast vol mooie boeken. Wat de inhoud van die boeken is, boeit me vrij weinig. Als het later maar in mijn boekenkastje kan.

Ik zit ook nóóit goed
Toch lees ik af en toe wel een boek hoor. In de zomervakantie voornamelijk. Afgelopen zomer las ik drie boeken van Simone van der Vlugt en het bekende boek ‘Toen ik je zag’ van Isa Hoes. Vooral dat laatste boek vond ik mooi. Maar goed, stél ik heb dus een boek dat ik graag wil lezen, dan is de eerste stap voltooid. Ik kan gaan lezen. Maar kun je nou het beste met een boek gaan zitten? Want hoe ik ook zit, het zit nóóit prettig. Als ik er rechtop mee ga zitten, wil ik het boek met één hand (in het midden) vasthouden; dat gaat niet altijd helemaal goed en daarnaast gaat het vervelen. Als ik ermee ga liggen, en ik bijvoorbeeld op mijn rug lig, hou ik het boek omhoog. Dat gaat ook vervelen, vooral als je in de zon ligt. Als ik op mijn buik ga liggen, krijg ik last van mijn ellebogen. Vaak switch ik tijdens het lezen dus drieduizend keer van positie. Daar hebben die mensen in de trein dus nooit last van, hè? Die pakken hun boek nonchalant uit de tas en zitten meteen goed.

Kijk eens hoe ver ik al ben! KIJK EENS!!!!!!W
Als ik dan vervolgens aan het lezen ben, check ik ook 100 keer hoe ver ik al ben. Dat doe ik door het boek dicht te slaan en mijn vinger tussen het gelezen en niet gelezen deel te houden. ‘Wow, kijk eens hoe ver ik al ben!‘, durf ik dan ook nog gerust tegen iemand hier in huis te zeggen. En soms ben ik ook best trots. Want ik vind het best lastig om geconcentreerd te blijven tijdens het lezen. Want nee, ik zet mijn telefoon niet uit, die hou ik lekker aan. En nee, ik doe mijn muziek niet zachter of uit, dat hou ik ook aan. Dit resulteert vaak in het feit dat ik een zin soms een aantal keer moet lezen, voor ik nou echt besef wat er staat.

Kortom: het lezen van een boek is voor mij een uitdaging. Op dit moment heb ik het boek ‘De Cirkel’ van Dave Eggers op de planning staan. Dat boek kocht ik vorig jaar maart met Jordy in Amsterdam. Het enige moment waarop ik het gelezen heb, was op de terugweg naar huis. Ik denk dat ik overnieuw ga beginnen en het ook uit ga lezen. Misschien kan ik daar dan weer over schrijven? Een online boekenclub lijkt me namelijk ook hartstikke gezellig, jullie niet? Lezen jullie vaak?

Geef een reactie